فعالان حقوق زنان در بن خواستار بازگشایی مکاتب و پایان کودک همسری در افغانستان شدند
همزمان با پنجمین سالگرد بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان، فعالان گروه اقدام برای حقوق زنان افغانستان در سازمان عفو بینالملل فرانکفورت و گروه عفو بینالملل در شهر بن آلمان با برگزاری یک گردهمایی اعتراضی، خواستار پایان محدودیتهای گسترده علیه زنان و دختران افغانستان شدند. در این گردهمایی شماری از فعالان حقوق زنان، مدافعان حقوق بشر و گروههای مدنی حضور داشتند و شرکتکنندگان با حمل پلاکاردها و پیامهای اعتراضی، خواستار بازگشایی مکاتب و دانشگاهها به روی دختران، پایان کودکهمسری و ازدواج اجباری، رفع محدودیتهای آموزشی و کاری زنان و توجه جدی به وضعیت شهروندان افغانستان در معرض خطر شدند. مریم واحد، سخنگوی گروه اقدام برای حقوق زنان افغانستان در سازمان عفو بینالملل فرانکفورت، در سخنرانی خود بر حق آموزش، آزادی و کرامت انسانی زنان و دختران تأکید کرد و گفت آموزش امتیاز یا هدیه نیست، بلکه یک حق انسانی است و هیچ دختری نباید به دلیل جنسیت از ساختن آینده خود محروم شود. او افزود: «وقتی حق مکتب رفتن را از یک دختر میگیریم، فقط درس را از او نمیگیریم، بلکه فرصتها، اعتمادبهنفس و بخشی از آیندهاش را نیز از او میگیریم.» فعالان در این گردهمایی همچنین نسبت به کودکهمسری و ازدواجهای اجباری در افغانستان ابراز نگرانی کردند و خواستار حمایت از حق کودکان برای آموزش، امنیت و انتخاب آیندهشان شدند. آنان در واکنش به مقررات جدید طالبان درباره ازدواج گفتند که حقوق دختران نباید در تصمیمگیریهای مربوط به ازدواج نادیده گرفته شود و هیچ کودکی نباید مجبور به ازدواج شود. محدودیت زنان در بخش صحت نیز از دیگر موضوعات مورد اعتراض فعالان بود. آنان گفتند که حضور زنان در نظام صحی برای دسترسی زنان و دختران به خدمات درمانی ضروری است و محدودکردن آموزش و اشتغال زنان در رشتههای پزشکی، پرستاری و سایر بخشهای درمانی میتواند پیامدهای جدی برای سلامت عمومی و دسترسی زنان به خدمات صحی داشته باشد. بخش دیگری از این گردهمایی به وضعیت شهروندان افغانستان در پاکستان اختصاص داشت که در انتظار انتقال به آلمان هستند. فعالان از دولت آلمان خواستند به وضعیت افرادی که در چارچوب برنامههای پذیرش این کشور قرار گرفتهاند و برخی از آنان دارای پذیرش یا تعهد پذیرش هستند، رسیدگی کند و به بلاتکلیفی آنان پایان دهد. آنان تأکید کردند که پشت هر پرونده یک انسان، یک خانواده و یک آینده قرار دارد و افراد نباید صرفاً به شماره پرونده تبدیل شوند. ژابیز، یکی از اعضای گروه اقدام برای حقوق زنان افغانستان در سازمان عفو بینالملل فرانکفورت، نیز گفت که هدف از برگزاری این برنامه جلوگیری از عادیشدن نقض حقوق بشر در افغانستان است. او گفت: «محرومیت دختران از تحصیل، حذف زنان از آموزش و کار، کودکهمسری و ازدواجهای اجباری و بلاتکلیفی انسانهایی که برای امنیت به کشور دیگری پناه بردهاند، موضوعاتی نیستند که بتوان در برابر آنها سکوت کرد.» او افزود که فعالان خواهان افغانستانی هستند که در آن زنان و مردان، بدون توجه به قومیت، زبان، مذهب یا جنسیت، از حقوق برابر شهروندی برخوردار باشند. شرکتکنندگان در پایان از جامعه جهانی خواستند وضعیت حقوق بشر در افغانستان را در اولویت قرار دهد و در برابر سیاستهای تبعیضآمیز طالبان علیه زنان و دختران سکوت نکند. بازگشایی مکاتب و دانشگاهها، رفع محدودیتهای آموزشی و شغلی زنان، پایان کودکهمسری و ازدواج اجباری، حفظ حضور زنان در نظام صحی و رسیدگی به وضعیت شهروندان افغانستان در معرض خطر از مهمترین خواستههای مطرحشده در این گردهمایی بود.
